I do not love you as if you were salt-rose, or topaz, or the arrow of carnations the fire shoots off 

I love you as certain dark things are to be loved, in secret, between the shadow and the soul

I love you as the plant that never blooms, but carries in itself the light of hidden flowers

Thanks to your love a certain solid fragrance, risen from the earth, lives darkly in my body

I love you without knowing how, or when, or from where

I love you straightforwardly, without complexities or pride

So, I love you because I know no other way than this: where I does not exist, nor you, so close that your hand on my chest is my hand, so close that your eyes close as I fall asleep

 شوق دیدار

کاش می‌تونستم مواظبت باشم.

کاش کنارت بودم هر موقع تو زندگیت غصه‌ای داشتی.

چه وقتی یه سالت بوده، چه ده، چه بیست، چه سی.

کاش فرشته‌ی نگهبانت بودم، نه عاشقت.

Moving in a yellow bedroom light

Your house is so soft and fading as it soaks the black summer heat 

A string of yellow carnival lights comes on with the dusk

And you dance into the shadow of a black poplar tree
And I watched you as you disappeared
I watched you as you disappeared

I watched you as you disappeared
 I watched you as you disappeared 

چقدر بعضی از آدما حالشون باید خوب نباشه، که به جای اینکه، به آدمایی که مثلا دوست خودشون میدونن، شادی تزریق کنن، ناراحتی و دلخوری تزریق کنن، کم کم نسبت به بعضی از مثلا دوستام دچار حس ترحم دارم میشم و دوست دارم بهشون بگم هی فلانی حالت چرا خوب نیست؟ من میتونم کمکت کنم؟

هر آدمی واسه خودش یه سری پارامتر داره که بتونه به یه آدم دیگه صفت آدم‌حسابی بده. در تمام عمر سی ساله‌ام از کمبود آدم حسابی تو محیطایی که معاشرت می‌کردم رنج بردم!

Your hands.
Your smile.
Your eyes.
Your hugs.

 

But when some are not generous, you need to wait and ponder for a sec.

شاید دنیای درون آدم که پر از تضادها، غم‌ها، شادی‌ها، لحظه‌های پوچی، لحظه‌های پربار، لحظه‌های تنهایی، لحظه‌های خوشحالی، لحظه‌های عدم‌امنیت، لحظه‌های اطمینان، لحظه‌های عشق، لحظه‌های نفرت، لحظه‌های سرد، لحظه‌های گرم و ... است، جایی نیست که جز خودت کسی بتونه تحمل کنه، یا شاید بهتر باشه که ورودش برای همه جز خودت ممنوع باشه، چون بقیه گم میشن، بقیه درک نمی‌کنن، بقیه منزجر میشن. بقیه منزجر میشن. درون آدم مثل طبیعت بی‌رحمه. مثل سیل که براش مهم نیست که خونه‌ای که سر راهشه مال یه خونواده‌ خوشبخته. یا مثل بارون که براش مهم نیست که تو دوستش داری یا نه. درون هیچ آدمی رو خود اون آدم هم نمی‌تونه راحت تحمل کنه. پس درون هر کی فقط جای خودشه.

مامان میگفت نفسم سخت میاد. استرس داشت. رفتیم با هم تو بالکن نشستیم. میگم حس میکنی نفست سخت میاد یا واقعا سخت میاد؟ آخه من تو خواب چند بار نفسم قطع شده، میدونم که فرق دارن کاملا. میگه نه حس میکنم. توچرا؟ میگم من و نسیم که برامون معمولیه. با هم در مورد کارای دانشگاه و غیره حرف میزنیم. چشمم میافته به سمت کوه‌ها میگم مامان چرا کوه‌ها تو شب معلوم نیستن؟ الان معلوم نیستن یا هیچ وقت معلوم نیست؟ چرا معلوم نیستن؟ بعد براش اون پادکست ردیولبو میگم که آقای فضا نورد درمورد یهو طلوع کردن خورشید میگه، و بحث زندگی و معمولی بودن و نبودن زندگی‌ها میشه، مامان میگه شاید آدم‌هایی که زندگیشون معمولی نیست و مثل این آقا که میگی شجاعن یه میلیون نفر باشن فقط، میگم مامان! نه بابا شاید فقط چندتا آدم طبیعت‌گرد این جور زندگی‌ها رو تجربه کنن، حالا طبیعت آسمون یا زمین، میگه راست میگی اینا خاصن شجاعن من شجاع نیستم. بعد یهو هردو سرمون رو برمیگردونیم و در کمال ناباوری یه چیزی مثل شهاب سنگ میبینیم که من هنوز باورم نمیشه شهاب سنگ بود. هی من میگم نه مامان میگه آره، میرم عکساشونو سرچ میکنم میبینم بعید نیست شهاب سنگ بوده باشه. آخه تهران شبش ستاره نداره شهاب سنگ یهو از کجا اومد. بعد میبینم رفته تو فکر، یه چیزایی میگیم بعد میگه میدونی شهاب سنگو قدیم میگفتن نشونه چیه؟ من فقط شانس و آرزو از ذهنم میگذره، میام بگم که میگه محل امام زاده‌ها. یه مقدار دیگه میشینیم و کامیون‌ها نخاله میبرن و میارن و جیرجیرک‌ها جیرجیر میکنن.

به آدما اون چیزی رو بگیم که میخوان بشنون، نه اون چیزی که باید بشنون؟

شبهایی که خواب نداری انگار دنیا یه دنیای دیگه است.

ذهبوا

کل الذين نحبهم

وسيذهبون.

تلاش‌های بی‌ثمر برای بازگشت به اصل خویش 😜